Κυριακή, 2 Ιουλίου 2017

Χέμινγουεϊ: Ἡ φρίκη τῆς ἐκκένωσης τῆς Θράκης…

πρόσφυγες Αν. Θράκης
 Σκηνές προσφύγων στὴν Ἀνατολικὴ Θράκη, μετὰ τὴν Συνθήκη τῶν Μουδανιῶν 
 
     Ὁ Ἔρνεστ Χέμινγουεϊ, γεννήθηκε στὶς ΗΠΑ στὶς 21 Ιουλίου 1899*  καὶ μόλις 20 περίπου χρονῶν, τὸ 1920,  ἄρχισε νὰ ἐργάζεται ὡς δημοσιογράφος καὶ πολεμικὸς ἀνταποκριτὴς τῆς ἐφημερίδος Toronto Star Weekly τοῦ Τορόντο. Μέσω τῶν ἀνταποκρίσεών του, γνώρισε τὸ εὐρὺ κοινὸ τῆς ἐποχῆς, τὴν Μικρασιατικὴ Καταστροφή. Ἦταν παρῶν στὴν ἀνταλλαγή τῶν πληθυσμῶν στὴ Θράκη, ποὺ ἀκολούθησε τὴ συνθήκη τῶν Μουδανιῶν τὸ 1922.
     Μέσα ἀπὸ τὸ λογοτεχνικό του ταλέντο, ὁ συγγραφέας δίνει συγκλονιστικὲς περιγραφὲς μίας περιόδου ποὺ ἔχει σημαδέψει τὴν ψυχὴ τῶν Ἑλλήνων.
«Ὁ ἄντρας σκεπάζει μὲ μία κουβέρτα τὴν ἐτοιμόγεννη γυναίκα του πάνω στὸν ἀραμπά γιὰ νὰ τὴν προφυλάξῃ ἀπὸ τὴ βροχή. Ἐκείνη εἶναι τὸ μόνο πρόσωπο ποὺ βγάζει κάποιους ἤχους [ἀπὸ τοὺς πόνους τῆς γέννας]. Ἡ μικρὴ κόρη τους, τὴν κοιτάζει μὲ τρόμο καὶ βάζει τὰ κλάματα. Καὶ ἡ πομπὴ προχωρᾶ… Δὲν ξέρω πόσο χρόνο θὰ πάρῃ αὐτὸ τὸ γράμμα νὰ φτάσῃ στὸ Τορόντο, ἀλλὰ ὅταν ἐσεῖς οἱ ἀναγνῶστες τῆς Στὰρ τὸ διαβάσετε, νὰ εἶστε σίγουροι ὅτι ἡ ἴδια τρομακτική, βάναυση πορεία ἑνὸς λαοῦ ποὺ ξεριζώθηκε ἀπὸ τὸν τόπο του, θὰ συνεχίζῃ νὰ τρεκλίζῃ, στὸν ἀτέλειωτο λασπωμένο δρόμο πρὸς τὴ Μακεδονία». (Toronto Star, 20 Ὀκτωβρίου 1922)
     Τὸν Ὀκτώβρη τοῦ 1922, ἂν καὶ ἄρρωστος ἀπὸ ἐλονοσία, ὁ Χέμινγουεϊ παρακολουθεῖ τὴν πορεία τῶν Ἑλλήνων προσφύγων:
«Τὸ κυρίως σῶμα τῆς πομπῆς, ποὺ διασχίζει τὸν ποταμὸ Ἕβρο στὴν Ἀδριανούπολη, φτάνει τὰ τριάντα χιλιόμετρα. Τριάντα χιλιόμετρα μὲ κάρα ποὺ τὰ σέρνουν βόδια, ταύροι καὶ λασπωμένα βουβάλια, μὲ ἐξουθενωμένους, κατάκοπους ἄνδρες, γυναῖκες καὶ παιδιὰ νὰ περπατοῦν στὰ τυφλά…».
     Τὰ δημοσιογραφικά του ἄρθρα ἀναφέρονται κυρίως στὴ στρατιωτικὴ ἐκκένωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ τῆς Ἀνατολικῆς Θράκης καὶ στὸ ἀντίστοιχο χρονικὸ τοῦ ἑλληνικοῦ ξεριζωμοῦ. Τὸ ἀντικειμενικὸ ρεπορτὰζ -ἡ ψυχρὴ ἀποτύπωση ἑνὸς ἱστορικοῦ γεγονότος- ἐξελίσσεται σταδιακὰ σὲ ἀπόγνωση καὶ κραυγὴ διαμαρτυρίας γιὰ τὰ δεινὰ τῶν μετακινούμενων πληθυσμῶν. Ὁ δημοσιογράφος, καταδεικνύει, μεταξὺ ἄλλων, τὰ ὀλέθρια διπλωματικὰ καὶ στρατιωτικὰ σφάλματα τῆς ἑλληνικῆς κυβερνήσεως. Στὶς 3 Νοεμβρίου τοῦ 1922 ἀπὸ τὸ Μουρατλὶ σημειώνει τὸν τραγικὸ ἐπίλογο τῆς προδοσίας:
«Καθῶς γράφω, ὁ ἑλληνικὸς στρατὸς ξεκινάει τὴν ἐκκένωση τῆς Ἀνατολικῆς Θράκης. Οἱ στρατιῶτες παρελαύνουν σκυθρωπά… Ἐγκατέλειψαν τὶς καμουφλαρισμένες θέσεις τῶν πολυβόλων, τὶς ὁχυρωμένες καὶ γεμάτες συρματόπλεγμα κορυφογραμμὲς, ἐκεῖ ὅπου εἶχαν σχεδιάσει νὰ δώσουν τὴν τελικὴ μάχη ἐναντίον τῶν Τούρκων. Αὐτό εἶναι τὸ τέλος τῆς σπουδαίας ἑλληνικῆς στρατιωτικής περιπέτειας.
Ἀκόμα καὶ στὴν ἐκκένωση, οἱ Ἕλληνες φαίνονται καλοὶ στρατιῶτες. Ἔχουν ἕναν ἀέρα θαρραλέας ἐπιμονῆς ποὺ θὰ σήμαινε δύσκολα ξεμπερδέματα γιὰ τὸν Τοῦρκο, ἂν ὁ στρατὸς τοῦ Κεμᾶλ ἔπρεπε νὰ πολεμήσῃ γιὰ τὴ Θράκη, ἀντὶ αὐτὴ νὰ τοῦ δοθῇ ὡς δῶρο στὰ Μουδανιά. Ὁ λοχαγὸς Οὐίταλ τοῦ ἰνδικοῦ ἱππικοῦ (…), μοῦ εἶπε τὴν ἐκ τῶν ἔσω ἱστορία τῆς ἴντριγκας ποὺ ὁδήγησε στὴν κατάρρευση τοῦ ἑλληνικοῦ στρατοῦ στὴ Μικρὰ Ἀσία:
»Οἱ Ἕλληνες στρατιῶτες ἦταν πολεμιστὲς πρώτης κατηγορίας. Εἶχαν καλοὺς ἀξιωματικούς, οἱ ὁποῖοι εἶχαν ὑπηρετήσει μὲ τοὺς Βρετανοὺς καὶ τοὺς Γάλλους στὴ Θεσσαλονίκη καὶ ὑπερτερούσαν τοῦ κεμαλικοῦ στρατοῦ. Πιστεύω ὅτι θὰ καταλάμβαναν τὴν Ἄγκυρα καὶ θὰ ἔβαζαν τέλος στὸν πόλεμο, ἂν δὲν εἶχαν προδοθεῖ. Ὅταν ὸ Κωνσταντῖνος ἀνέλαβε τὴν ἐξουσία, ἔδιωξε ὅλους τοὺς ἀξιωματικοὺς τοὺ στρατοῦ, ἀπὸ τὸ πεδίο τῆς μάχης· ἀπὸ τὸν ἀρχιστράτηγο μέχρι τοὺς διοικητὲς τῶν διμοιριῶν. Ἀντικαταστάθηκαν μὲ νέους ἀξιωματικοὺς ποὺ ἦταν ὀπαδοὶ τοῦ Τῖνο, οἱ περισσότεροι ἐκ τῶν ὁποίων, εἶχαν περάσει τὸν πόλεμο στὴν Ἐλβετία ἢ τὴ Γερμανία καὶ δὲν εἶχαν ἀκούσει οὔτε πυροβολισμό. Αὐτὸ προκάλεσε τὴν πλήρη κατάρρευση τοῦ στρατοῦ καὶ ἦταν τὸ αἴτιο, τῆς ἑλληνικῆς ἦττας» ».
     Καὶ τελειώνει μὲ μία πρόταση ποὺ δὲν θὰ τὴν ἔγραφε ποτέ ἕνας ἁπλὸς δημοσιογράφος, ἂν δὲν εἶχε μέσα του το ταλέντο του μεγάλου νομπελίστα συγγραφέα:
«Ὅλη μέρα περνάω ἀπὸ δίπλα τους· εἶναι βρώμικοι, κουρασμένοι, ἀξύριστοι, ἀνεμοδαρμένοι στρατιῶτες ποὺ βαδίζουν στὴν καφετιά, ἄγονη θρακικὴ ὕπαιθρο, χωρὶς μπάντες, χωρὶς ὀργανώσεις ἀρωγῆς· τίποτα, ἐκτὸς ἀπὸ ψεῖρες, βρώμικες κουβέρτες καὶ κουνούπια τὴ νύχτα. Εἶναι οἱ τελευταῖοι ἀπὸ τὴ δόξα ποὺ ἦταν κάποτε ἡ Ἑλλάδα. Αὐτό εἶναι τὸ τέλος τῆς δεύτερής τους πολιορκίας, τῆς Τροῖας.» (Toronto Star, 3 Νοεμβρίου 1922).
Αδριανούπολη πρόσφυγες 22
Τά φορτωμένα κάρα τῶν προσφύγων, περνοῦν μέσα ἀπό τήν Ἀδριανούπολη(Ἀρχές Ὀκτωβρίου 1922) [ἀπὸ  http://easternthrace1922.blogspot.gr ]
 
 
     Σὲ μία ἄλλη ἀνταπόκρισή του στὴ «Στὰρ», γράφει ὁ Χέμινγουεϊ:
 «Βρίσκομαι σὲ ἕνα ἄνετο τρένο, ἀλλὰ μὲ τὴ φρίκη τῆς ἐκκένωσης τῆς Θράκης, ὅλα μοῦ φαίνονται ἀπίστευτα. Ἔστειλα τηλεγράφημα στὴ «Στὰρ» ἀπὸ τὴν Ἀδριανούπολη. Δὲν χρειάζεται νὰ τὸ ἐπαναλάβῳ. Ἡ ἐκκένωση συνεχίζεται…. Ψιχάλιζε. Στὴν ἄκρη τοῦ λασπόδρομου ἔβλεπα τὴν ἀτέλειωτη πορεία τῆς ἀνθρωπότητας νὰ κινεῖται ἀργὰ στὴν Ἀδριανούπολη καὶ μετὰ νὰ χωρίζεται σ’ αὐτοὺς ποὺ πήγαιναν στὴ Δυτικὴ Θράκη καὶ τὴ Μακεδονία.  Δὲ μποροῦσα νὰ βγάλῳ ἀπὸ τὸ νοῦ μου τοὺς ἄμοιρους ἀνθρώπους ποὺ βρίσκονταν στὴν πομπὴ γιατὶ εἶχα δεῖ τρομερὰ πράγματα σὲ μία μόνο μέρα. Ἡ ξενοδόχισσα προσπάθησε νὰ μὲ παρηγορήσῃ μὲ μία τρομερὴ τούρκικη παροιμία: ‘’Δὲ φταίει μόνο τὸ τσεκούρι, φταίει καὶ τὸ δέντρο’’..». (Toronto Star, 14 Νοέμβρη 1922)
     Ὁ Χέμινγουεϊ, ὡς πολεμικὸς ἀνταποκριτὴς, ξέρει ὅτι 1.250.000 Ἕλληνες διώχτηκαν ἀπὸ τὰ σπίτια τους μὲ τὴν ἀνταλλαγὴ τῶν πληθυσμῶν:
«Ὅ,τι καὶ νὰ πῇ κανεῖς γιὰ τὸ πρόβλημα τῶν προσφύγων στὴν Ἑλλάδα, δὲν πρόκειται νὰ εἶναι ὑπερβολή. Ἕνα φτωχὸ κράτος, μὲ μόλις 4 ἑκατομμύρια πληθυσμὸ, πρέπει νὰ φροντίσῃ γιὰ ἄλλο ἕνα τρίτο τῶν κατοίκων. Καὶ τὰ σπίτια ποὺ ἄφησαν οἱ Μουσουλμάνοι ποὺ ἔφυγαν δὲν ἐπαρκοῦν σὲ τίποτα, χώρια ἡ διαφορὰ στὸ ἐπίπεδο κουλτούρας ποὺ εἶχαν συνηθίσει οἱ Ἕλληνες στὴν Κωνσταντινούπολη».
     Ὁ δημοσιογράφος, ἂν καὶ ἐπηρεάζεται ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ τραγωδία, διατηρεῖ  οὐδετερότητα καὶ ὀρθή κρίση, ἀλλὰ ἡ δυστυχία στὰ γραπτά του λαμβάνει καθολικὴ ἔκταση. Σὲ ἕνα ἀπὸ τελευταία του άρθρα από την Τουρκία στην Τορόντο Σταρ γράφει:
«Ποιός θὰ θρέψῃ τόσο πληθυσμό; Κανένας δὲν τὸ ξέρει καὶ μέσα στὰ ἐπόμενα χρόνια ὁ χριστιανικὸς κόσμος θὰ ἀκούῃ μἰα σπαρακτικὴ κραυγὴ ποὺ ἐλπίζω νὰ φτάσῃ καὶ ὡς τὸν Καναδά: «Μὴν ξεχνᾶτε τοὺς Ἕλληνες!».
~~~
     Οἱ ἀνταποκρίσεις τοῦ νομπελίστα Ἔρνεστ Χέμινγουεϊ τὸ χρονικὸ διάστημα 1920 – 1922, ἔγιναν βιβλίο μὲ τίτλο «Μὲ ὑπογραφὴ Χέμινγουεϊ» καὶ ὑπότιτλο «1920 – 1922 Ἰταλία, Βαλκάνια, Μικρασιατικὴ καταστροφή» (Ἐκδόσεις Καστανιώτη)
     Εἶναι ὅμως τὸ δραματικὸ φινάλε του, ποὺ κάνει πολύτιμο τὸ βιβλίο γιὰ τὴν ἑλληνικὴ ἱστορικὴ μνήμη. Μέσα ἀπὸ εἴκοσι ἄρθρα ποὺ ξεκινοῦν μὲ τὴν περιγραφὴ τῆς Κωνσταντινουπόλεως, στὸν ἀπόηχο τῶν γεγονότων τῆς Σμύρνης, ἀναφέρεται στὴν Πόλη ποὺ οὐσιαστικὰ πολιορκεῖται ἀπὸ τὰ στρατεύματα τοῦ Κεμᾶλ. Γράφει γιὰ τὸν τρόμο τῶν κατοίκων, ποὺ ὁπλίζονται γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσουν τὴν ἀπειλή, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὸν ἐφησυχασμό τους, ὅταν ἐμφανίζεται ὁ βρετανικὸς στόλος. Γράφει γιὰ τὰ καραβάνια τῶν προσφύγων καὶ γιὰ τὴν ἀποχώρηση τοῦ ἑλληνικοῦ στρατοῦ ἀπὸ τὴ Θράκη…
~~~
* Ὁ Ἔρνεστ Χέμινγουεϊ, στὶς 2 Ιουλίου 1961, ἔδωσε τέλος στὴ ζωή του, στὸ Ketchum τοῦ Ἀϊντάχο τῶν ΗΠΑ.
Οἱ πληροφορίες εἶναι ἀπὸ
http://omogeneia.ana-mpa.gr
http://www.enet.gr
http://www.tovima.gr
http://www.ethnos.gr
Εἰκόνες
1η.  Σκηνές προσφύγων στὴν Ἀνατολικὴ Θράκη, μετὰ τὴ Συνθήκη τῶν Μουδανιῶν (Σεπτέμβριος 1922) http://www.tovima.gr/books-ideas/article/?aid=338767
2η.  Τά φορτωμένα κάρα τῶν προσφύγων, περνοῦν μέσα ἀπό τήν Ἀδριανούπολη.
(Ἀρχές Ὀκτωβρίου 1922)  http://easternthrace1922.blogspot.gr/2010/08/blog-post_4732.html
Shortlink – συντομευμένος σύνδεσμος: http://wp.me/p4otm4-1p

Σάββατο, 8 Απριλίου 2017

ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΗΛΙΑΣ (1987)!!!

ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΗΛΙΑΣ!!!


 1/Θ. Δημ. Σχολ. Μηλέας 1987.

ΟΡΘΙΟΙ : ΚΑΛΚΑΝΙΔΟΥ ΛΙΤΣΑ,ΤΙΑΓΚΟΥΔΗ ΤΑΣΙΑ,ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΟΥΔΗ ΣΟΦΙΑ,ΧΑΡΙΣΟΥΔΗΣ ΧΑΡΗΣ,ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΟΥΔΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ,ΓΙΑΤΣΙΔΗΣ ΠΑΝΟΣ,ΜΑΤΖΟΥΡΑ ΖΩΗ

 ΚΑΙ Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΜΑΣ ΑΝΤΩΝΙΑΔΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ!

ΚΑΘΙΣΤΟΙ : ΓΙΑΤΣΙΔΟΥ ΤΑΣΟΥΛΑ,ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΟΥΔΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ,ΑΦΟΥΚΑΤΟΥΔΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ,ΚΑΛΦΟΠΟΥΛΟΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ,ΤΙΑΓΚΟΥΔΗ ΔΗΜΗΤΡΑ ΚΑΙ ΝΙΚΟΥΔΗ ΘΕΟΠΟΥΛΑ!


ΑΠΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ  
Dimitris Panagiota Kalfopoulos

Σάββατο, 11 Μαρτίου 2017

ΣΤΟΝ ΚΥΠΡΙΝΟ Η ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΚΑΙ Η ΚΟΠΗ ΠΙΤΑΣ ΤΗΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ ΑΝΑΤ...

10 Μαρτίου Παγκόσμια Ημέρα Ασκαύλου: O μύθος της Εβρίτικης γκάιντας

10-03-2017
Όπως κάθε 10η του Μάρτη, έτσι και σήμερα, σ’ αυτήν εδώ τη Γη γιορτάζει η τσαμπούνα, το τουλούμι, η ασκομαντούρα, γιορτάζει η δική μας γκάιντα!
Και ποιός δεν έχει ξεσηκωθεί από τον ήχο της, και ποιός δεν έχει ανατριχιάσει από τους λυγμούς της, και ποιός δεν έχει συγκινηθεί μνημονεύοντας τα παλιά της μεγαλεία.

Παλιά… αλλά πόσο παλιά; Τότε που καφτάνια και σαρίκια είχαν την τιμητική τους ή ακόμη παλιότερα; Μήπως τότε που οι μύθοι των ολύμπιων θεών δεν ήταν απλώς παραμυθάκια ικανά να αποκοιμίσουν αθώες νεογέννητες ψυχούλες, αλλά μέθοδος εξήγησης κάθε τι καινούριου;
 Μια ματιά στον παρακάτω μύθο της εβρίτικης γκάιντας ίσως βοηθήσει τον καθένα από σας να δώσει την δική του απάντηση.

Μια φορά κι έναν καιρό λοιπόν, η θεά Αθηνά θέλησε να περπατήσει στην εξοχή. Κάπου εκεί, περιπλανώμενη ανάμεσα στο χαμομήλι και την πρασινάδα, αποφάσισε να μάθει να παίζει τον αυλό. Γεμάτη χαρά κάθισε έτσι στην όχθη του ποταμιού που έρεε λίγο παραπέρα σ’ εκείνο το λιβάδι και δειλά-δειλά δαχτύλισε τις πρώτες της νότες. Ωσάν μοιραίο γεγονός, σ’ ένα διάλειμμα του νου, το βλέμμα έπεσε άθελα της στο παραμορφωμένο από το ποταμίσιο νερό είδωλο της.
 Ω! τί της έμελε να πάθει η καημένη!
Τόσο πολύ εκνευρίστηκε η Αθηνά Παλλάδα που πέταξε με περισσό γινάτι τον αυλό της στο ποτάμι.
Το ρεύμα του ποταμού παρέσυρε τον αυλό και τον έφερε στα χέρια του Σάτυρου ονόματι Μαρσύα, ο οποίος ξεκίνησε με τα λίγα και τα πολλά, να συνθέτει τα πρώτα του μελωδικά σύνολα.  

Λέγεται δε ότι ήταν τόσο όμορφες οι μουσικές του, που ανταγωνίζονταν στο παίξιμο τον Ορφέα.
Συνεχίζοντας αυτόν εδώ το μύθο, χρήσιμο στοιχείο της πλοκής είναι επίσης, ότι ο Μαρσύας ως κλασσικό ανθρωπόμορφο από τη μέση και πάνω και τραγόμορφο από τη μέση και κάτω πλάσμα, είχε κι αυτός μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του.
Έτσι αυτή η εξαιρετικά γρήγορη μουσική πρόοδος του, δεν άργησε να εξελιχθεί σε πυροτέχνημα αλαζονείας και υπεροψίας, αφού ο πρωταγωνιστής μας τόλμησε να ξεστομίσει, ότι θεωρεί τον εαυτό του καλύτερο από τον Απόλλωνα.
Έξαλλος ο θεός της μουσικής, ευθύς μόλις το άκουσε, προκάλεσε τον θρασύ φίλο του Διόνυσου σε διαγωνισμό με κριτές τις Μούσες.
 Οι κανόνες ήταν σαφείς: Αν κέρδιζε ο Μαρσύας, θα γινόταν αθάνατος. Αν όμως έχανε, ο Απόλλων θα τον έγδερνε ζωντανό με τα ίδια του τα χέρια, ως τιμωρία για την ύβρη που είχε αποτολμήσει προς το πρόσωπο του.

Ο πρώτος γύρος στον αγώνα αυτό, παρά την εύνοια που είχε εξασφαλίσει ο θεός, τοποθετώντας στη θέση του κριτή τις αδερφές του, βρήκε τις δύο πλευρές ισόπαλες.
 Έτσι ο Απόλλων, που δεν θα άντεχε την ήττα σε καμία περίπτωση, σκεπτόμενος πονηρά, πρόσθεσε στον επόμενο γύρο και το τραγούδι από ανθρώπινη λαλιά.
Ως αναμενόμενη εξέλιξη, ο θεός Απόλλων παίζοντας τη λύρα του και τραγουδώντας το πιο γλυκό τραγούδι, κέρδισε!
Αντίθετα ο δύσμοιρος Μαρσύας, όντας αδύνατον να τραγουδά κανείς παίζοντας παράλληλα ένα πνευστό όργανο, καταδικάστηκε σε γδάρσιμο.

Ο Απόλλων λέγεται ότι πέταξε το τραγίσιο δέρμα του και τον αυλό στον ποταμό Έβρο.
 Για αυτό λοιπόν οι Εβρίτες στη μνήμη του Μαρσύα και για να μην χάσει ποτέ ξανά κανείς σε αγώνα μουσικής και τραγουδιού παράλληλα, κατασκεύασαν τον μαρσυαυλό ή άλλως την γκάιντα.

Και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς που σήμερα αφουγκραζόμαστε κάθε της ήχο ακόμη καλύτερα.
Είτε πιστεύετε πάντως είτε όχι στους μύθους, τους περισσότερους από σας υποθέτω, δεν απασχόλησε ποτέ η προέλευση και η σημασία της γκάιντας, παρά το γεγονός ότι μπορεί και να έχετε διασκεδάσει, ερωτευτεί, πονέσει παρέα με τη μελωδίας της.
Μήπως όμως στην εποχή που η γκάιντα γίνεται το βασικό όργανο του μουσικού μας σχολείου, κάτι τέτοιο ανάγεται σε απολύτως αναγκαίο;
Όπως και να έχει, ας ευχηθούμε χρόνια πολλά στη γκάιντα, στην μοναδική Θράκα γυναίκαν, οἷα γιγνώσκει ὡς μηδέποτε ἀπατηθεῖ ὑπό τοῦ συζύγου τῆς, αφού αυτή μόνη πάντα θα γεύεται με το ίδιο κάθε φορά πάθος τα χείλη του, αυτή μόνη πάντα θα χορταίνει μέχρι το τέλος τις ανάσες του, αυτής το ξύλινο κορμάκι θα θωπεύει δια δαχτύλων πάντα εκείνος.
 Ελένη Τσακαλδήμη

Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2017

ΓΝΩΣΙΣ: Ο Στραγγαλισμός της Ανατολικής Ρωμυλίας

Ο Στραγγαλισμός της Ανατολικής Ρωμυλίας

Εθνολογικός Χάρτης Edward Stanford 1877
Του Δημητρίου Μαυρίδη

   Η Ανατολική Ρωμυλία ήταν ανέκαθεν μια ελληνική επαρχία γεμάτη από Έλληνες εμπόρους και διανοούμενους, που διέπρεπαν σε κάθε κοινωνική, αλλά και πολιτική θέση της τότε εποχής. Τον πολιτισμό μας στα Βαλκάνια, Κωνσταντινούπολη - Ανατολική Ρωμυλία - Μοναστήρι κ.α, μαρτυρεί το γεγονός ότι κάθε νέος, ο οποίος ήθελε να αφοσιωθεί στις επιστήμες, μάθαινε ελληνικά. 
   Τόσα έργα, τόση ιστορία, τόσος πολιτισμός χάθηκε, λόγω των σχεδίων της ''Μητέρας Ρωσίας'' να βγει στη Μεσόγειο μέσω της Βουλγαρίας και λόγω των υπόλοιπων ψευτό-συμμάχων, που πάντα κυνηγούσαν τα συμφέροντά τους, ποδοπατώντας πάντα τον πολύπαθο Ελληνισμό. 

   Βρισκόμαστε, λοιπόν, στα τέλη του 19ου αιώνα και αφού οι Ρωσία υποχρεώνει την πλέον ταχέως παρακμάζουσα Οθωμανική Αυτοκρατορία να υπογράψει την Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου, πραγματοποιείται το όνειρο των Σλάβων, των Πανσλαβιστών και των εχθρών του Ελληνισμού: Η Ρωσία βρίσκει μια διέξοδο προς την Μεσόγειο. Αργότερα, όμως, τα συμφέροντα της Γερμανίας και της Μ. Βρετανίας θίγονται και απαιτούν άμεση αναθεώρηση της συνθήκης. Ένας λόγος παραπάνω για να αναθεωρηθεί η συνθήκη ήταν, το γεγονός ότι η ύπαρξη ενός τόσο μεγάλου προτεκτοράτου της Ρωσίας στα Βαλκάνια και την Μεσόγειο, θα έκανε την Ρωσία υπερδύναμη. 
   Και ενώ η Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου υπεγράφη τον Φεβρουάριο του 1878, η αναθεώρησή της, δηλαδή η Συνθήκη του Βερολίνου, την διαδέχθηκε 4 μήνες αργότερα, τον Ιούνιο του 1878. Από αυτήν την συνθήκη προκύπτει το αυτόνομο βουλγαρικό κράτος, και μια αυτόνομη περιοχή της Βόρειας Θράκης, ονόματι Ανατολική Ρωμυλία. Τα δύο αυτά κράτη ήταν υπό την επικυριαρχία του σουλτάνου.
   Στην Ανατολική Ρωμυλία, όπως φαίνεται στον εθνολογικό χάρτη παραπάνω, ο ελληνικός πληθυσμός ήταν ,αν όχι η πλειονότητα, ένα μεγάλο κομμάτι περιοχής. Συγκεκριμένα, αναφέρεται σε βιβλίο του Καθηγητή Κυριάκου ΠαπακυριάκουΜακεδονικός Αγώνας στο νομό Σερρών, Σελ. 32), ότι οι Έλληνες στην Ανατολική Ρωμυλία ξεπερνούσαν τις 250.000 ψυχές. 
Εξού και το όνομα άλλωστε : Rum + Millet = Η κοινότητα των Ρωμηών
Ένας αριθμός είναι κάτι το όχι και τόσο σημαντικό όσο ο πολιτισμός της περιοχής, ο οποίος μαρτυρεί την Ελληνικότητα του τόπου, όπως ακριβώς στην Βόρεια Ήπειρο, στην Βόρεια Κύπρο και σε όλη σχεδόν την τουρκική επικράτεια. Οι Έλληνες δεν είναι η πλειονότητα σήμερα, αλλά αυτά τα μέρη είναι ελληνικά.

Πώς χάθηκε όμως, τέλος πάντων, ένα κομμάτι της πατρίδας μας και του πληθυσμού μας; 

'' Οι Ρώσοι που κατείχαν στρατιωτικά την Ανατολική Ρωμυλία παρέβησαν την Συνθήκη του Βερολίνου και με την δύναμη των όπλων επέβαλαν σε όλες τις θέσεις κλειδιά της διοίκησης (Υπουργούς, Νομάρχες, έπαρχους) Βούλγαρους. Έτσι έγινε συστηματική διάβρωση από την Βουλγαρία. Τέλος στις 18-9-1885 οι Βούλγαροι κατέλαβαν ολόκληρη την Αν. Ρωμυλία με την οποίαν είχαν εκτεταμένα σύνορα με στρατιωτικό πραξικόπημα, το οποίο δεν είχε αναγνωρισθεί με καμία συνθήκη. Απο τότε, όπου οι Βούλγαροι αποτελούσαν λιγώτερο από το ένα τρίτο του πληθυσμού, άρχισε η προσπάθεια εκβουλγαρισμού της Βορείου Θράκης και ο εκτοπισμός των Ελλήνων.
   Η Ελλάς μικρή, μακρυά, χωρίς δύναμη, μαραμένη από μικροκομματικές διενέξεις έμεινε απλός θεατής στις διώξεις των Ελλήνων, όπως και πολλές άλλες φορές έμεινε σε ανάλογες περιστάσεις, πρόσφατα αδιαφορώντας στα δεινοπαθήματα των Ελλήνων στην Πόλη και Ίμβρο και μη επωφελούμενη να διώξει τους τουρκογενείς, που εξελίσονται σε γάγγραινα στην Θράκη. Η Σερβία κύρηξε τον πόλεμο στην Βουλγαρία, γιατί ανατρεπότανε η ισορροπία στα Βαλκάνια, αλλά έχασε.
   Με κάθε τρόπο οι Βουλγαρικές αρχές προσπαθούσαν να εξαναγκάσουν τον πληθυσμό να απαρνηθεί την Ελληνικότητά του. Στις 19 Απριλίου 1886, επτά μήνες μετά το πραξικόπημα, οι Νομάρχες απήυθυναν έγγραφα προς τους Μητροπολίτες και τους Δημάρχους με τα οποία εγνώριζαν ότι στο εξής δεν θα γίνονται δεκτά έγγραφα γραμμένα στην ελληνική. Ταυτόχρονα άρχισε ο διωγμός της ελληνικής γλώσσας στην εκπαίδευση. Και η Ελλάς σιωπούσε. Είχε κομματικές διενέξεις.''

Απόσπασμα: Θράκη: Η Έπαλξη του Ελληνικού Βορρά, Γιάννη Μαγκριώτη, Β' έκδοση, Εκδόσεις Ρήσος 1995, Σελ. 190  

Και παρακάτω:

'' Ο Βουλγαρικός όχλος κατέστρεψε και λεηλάτησε την Μητρόπολη της Φιλιππουπόλεως και άλλους 113 ναούς.
   Η περίφημη Μαράσλειος Σχολή μαζί με την ονομαστή της βιβλιοθήκη κάηκαν. Πολύιτμα και σπάνια βιβλία σχίστηκαν και καταστράφηκαν. Κατέστρεψαν ακόμα άλλα 66 ελληνικά σχολεία.
   Οι ελληνικές πόλεις της Στενημάχου, Βάρνας, Μεσήμβριας, Σωζοπόλεως, Πύργου, Αγαθοπόλεως, Καβακλή και Ορτάκιοι, όπου οι Έλληνες, σύμφωνα με την Βουλγαρική απογραφή του 1885, είχαν την πλειοψηφία, πάθανε συφμορά.
   Άλλες 88 κοινότητες διελύθησαν και η περιουσία τους περιήλθε στο βουλγαρικό δημόσιο. Το συνολικό ύψος της περιουσίας που καρπώθηκαν οι Βούλγαροι από τους Έλληνες το 1906 είναι ανυπολόγιστο. Δεν δώθηκε έστω συμβολική αποζημίωσις.
   Η ελληνικότης της Ανατολικής Ρωμυλίας δεν ήταν κάτι που ισχυρίζονταν μόνο οι Έλληνες μονόπλευρα. Για την ελληνικότητά της στο πρόσφατο και απώτερο παρελθόν μιλούν όχι μόνον οι ελληνικές πηγές, αλλά και οι ξένοι περιηγητές που πέρασαν από την περιοχή και ήταν αυτόπτεις μάρτυρες.
   Έτσι οι Broquière το 1443, ο Gerlach το 1578, ο Werher το 1646, ο Lusignan το 1776 ενώ αναφέρουν τόσα για τους Έλληνες, δεν κάνουν μνεία για τους Βούλγαρους, σα να μην υπάρχουν.
   Όμως με το πραξικόπημα του 1885, τις διώξεις του 1905-1907 και την επίσημη απαγόρευση της ομιλίας και της διδασκαλίας της ελληνικής έχει χάσει την ελληνικότητά της και έχει εκβουλγαρισθεί, ενώ οι αρκετοί Έλληνες που παρέμειναν εκεί, φοβούνται να εκδηλωθούν. Παρα τα 100 χρόνια διωγμών και απαγορεύσεων, σε πολλές περιοχές μιλούν ακόμα ελλήνικά.'' 

Απόσπασμα: Θράκη: Η Έπαλξη του Ελληνικού Βορρά, Γιάννη Μαγκριώτη, Β' έκδοση, Εκδόσεις Ρήσος 1995, Σελ. 194-195 

   Τα ιστορικά στοιχεία είναι προφανή. Μου προκαλεί μεγάλο μίσος η ιδέα, ότι από τότε που απελευθερωθήκαμε, δεν πάψαμε να είμαστε ένα ψευτο-ρωμαίικο, μια ψωροκώσταινα. Μας γονάτισαν οι ''σύμμαχοι''. Αλλά ελπίζω σε ένα καλύτερο αύριο. Ας μην ξεχνάμε ότι : 
Η Ρωμανία κι αν πέρασεν ανθεί και φέρει κι άλλο!

Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2017

Δημοτικά Σχολεία άλλης εποχής

Πώς ήταν κάποτε τα σχολεία της περιοχής μας και πως είναι σήμερα.


Δημ Σχολείο Κυπρίνου  1962 είμαι και γω μέσα ευχαριστω το facebook kypriniotes<3 br="">


Δημ. σχολείο Μηλιάς 1954



Δημ Σχολ Μηλιάς Γιορτή

Δημ. Σχολείο Γαλήνης Επιδείξεις
Δημ. Σχολείο Μηλιάς Επιδείξεις

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου